اسماعیل خاکسار شهمیرزادی، عضو هیئت علمی دانشکده گردشگری دانشگاه سمنان در یادداشتی نوشت: دانشکده‌های گردشگری و هتلداری با برخورداری از بدنه علمی متخصص و آشنا با دانش روز دنیا، می‌توانند محوراصلی پیوند میان علم و صنعت باشند و به رفع چالش‌های ساختاری موجود کمک کنند. نقش نهادهایی مثل اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی نیز در این چرخه، تأمین بستری اجرایی است که خروجی‌های دانشگاهبتوانند در آن به راهکارهای واقعی تبدیل شوند.

یکی از چالش‌های اساسی صنعت گردشگری کشور، فاصله میان دانش آکادمیک و تجربه میدانی است. بسیاری ازنظریه‌های علمی، اگر با بستر واقعی تطبیق داده نشوند، قدرت اجرایی خود را از دست می‌دهند. از سوی دیگر، بسیاری از متخصصان فعال در صنعت، با وجود تجربه‌های ارزشمند، به روش‌ها و استانداردهای جدید آشنا نیستند.

تعامل دانشگاه و صنعت می‌تواند این شکاف را برطرف کند؛ به گونه‌ای که دانشجویان و پژوهشگران از طریق کارورزی‌، پروژه‌های مشترک، نشست‌های تخصصی و بازدیدهای میدانی، با فضای واقعی صنعت آشنا شوند و فعالان صنعت نیز از طریق دوره‌های توانمندسازی و انتقال تجربه به دانشگاه، با دانش‌ روز دنیا همسو شوند.

نتیجه این هم‌افزایی، تربیت نیروی متخصصی است که هم «مسئله» را می‌شناسد و هم «راه‌حل علمی» ارائه می‌دهد.

یکی دیگر از حوزه‌هایی که نیازمند تقویت همکاری دانشگاه و بخش اجرایی است، کاهش بروکراسی اداری در فرایندهای مرتبط با گردشگری است. بسیاری از فعالان این صنعت، به دلیل پیچیدگی مقررات، زمان‌بر بودن صدور مجوزها و نبود هماهنگی میان نهادها، با چالش‌های جدی مواجه‌اند.

دانشگاه با انجام پژوهش‌های کاربردی، تدوین مدل‌های تصمیم‌گیری، مستندسازی فرایندهای ساده‌سازی شده و ارائه پیشنهادهای اصلاحی به اداره میراث فرهنگی و گردشگری، می‌تواند راهکارهای علمی برای کاهش بروکراسی و تسهیل امور ارائه دهد. اجرای آزمایشی این راهکارها در پروژه‌های مشترک، مسیر اصلاح ساختارهای اداری را هموار می‌سازد.

بهره‌وری در صنعت گردشگری ، از دیگر مباحث مهمی است که بدون تعامل دانشگاه و نهادهای اجرایی محقق نمی‌شود. بهره‌وری تنها به معنای کاهش هزینه‌ها نیست؛ بلکه شامل بهینه‌سازی منابع انسانی، انرژی، زمان، فرآیندهای مدیریتی و حتی تجربه گردشگر است.

دانشگاه‌ها با طراحی مدل‌های ارزیابی بهره‌وری، آموزش مدیران و کارکنان صنعت و تدوین استانداردهای عملیاتی، می‌توانند نقش مؤثری در ارتقای بهره‌وری داشته باشند.

همچنین باتوجه به تخصص بنده در حوزه مدیریت و برنامه‌ریزی گردشگری و هتلداری و با استفاده از استراتژی بقا در بحران ها می‌توان از ظرفیت پژوهش‌های مدیریتی برای ایجاد نظام جامع برنامه‌ریزی بهره‌ور در هتل‌ها، مجموعه‌های گردشگری، موزه‌ها و دفاتر خدمات مسافرتی استفاده کرد.

از سوی دیگر، تعامل دانشگاه و صنعت فرصتی طلایی برای استفاده از فناوری‌های نو و دانش روز دنیا فراهم می‌سازد. گردشگری در جهان امروز، صنعتی فناورمحور شده است؛ از سیستم‌های هوشمند مدیریت هتل‌ها تا گردشگری دیجیتال، واقعیت مجازی، تورهای آنلاین، بازاریابی هوشمند و تحلیل رفتار گردشگران.

دانشگاه با انتقال این فناوری‌ها به صنعت و آموزش آن‌ها به نیروهای فعال، می‌تواند نقشی اساسی در به‌روزرسانی و نوسازی این حوزه ایفا کند. در مقابل، صنعت نیز با طرح نیازهای واقعی خود، مسیر پژوهش‌های کاربردی را برای دانشگاه مشخص می‌کند.

یکی از کاربردهای مهم این همکاری، برگزاری نمایشگاه‌های تخصصی گردشگری، هتلداری و صنایع‌دستی است. این نمایشگاه‌ها می‌توانند محلی برای ارائه دستاوردهای پژوهشی دانشگاهیان، معرفی نوآوری‌های صنعت، جذب سرمایه و شبکه‌سازی میان متخصصان باشند.

حضور دانشگاه در این نمایشگاه‌ها، علاوه بر ایجاد فرصت برای معرفی ایده‌های نو و دستاوردهای علمی، موجب ارتقای برند علمی دانشگاه و افزایش ارتباط میان رشته و بازار کارواقعی می‌شود.

رونق صنایع دستی و معرفی جاذبه‌های تاریخی و طبیعی از طریق تکنولوژی‌های نوین نیز از مواردی است که بدون ارتباط میان دانشگاه و بخش اجرایی به طور کامل محقق نمی‌شود. دانشگاه با طراحی محتوای علمی، تولید روایت‌های معتبر، تحلیل رفتار گردشگر و انتخاب ابزارهای مناسب تبلیغات دیجیتال، می‌تواند بستر حرفه‌ای برای معرفی فرهنگ، هنر و میراث کشور فراهم سازد.

استفاده از واقعیت افزوده برای معرفی جاذبه‌ها، طراحی اپلیکیشن‌های راهنمای سفر، تولید محتوا برای پلتفرم‌های گردشگری، و تدوین برنامه‌های توسعه روستاهای هدف گردشگری، بوم گردی‌ها، تنها بخشی از ظرفیت‌های ناشی از این همکاری است.

در نهایت، می‌توان گفت که تعامل دانشگاه به‌ویژه دانشکده گردشگری و هتلداری  با صنعت گردشگری و نهادهای اجرایی، کلید توسعه پایدار و علمی این حوزه است. این همکاری نه‌تنها به رفع چالش‌ها، کاهش بروکراسی و افزایش بهره‌وری کمک می‌کند، بلکه زمینه‌ای برای تربیت نیروی متخصص، بهره‌گیری از فناوری، رونق صنایع فرهنگی و معرفی حرفه‌ای جاذبه‌ها فراهم می‌سازد.

انتهای پیام/